حرف های در گوشی با رامبد جوان

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

خندوانه

 

یکی از برنامه های پر طرفدار که در این شبهای تابستانی آخرین ساعات بسیاری از ایرانی ها را پُر می کند و فضای خستگی و ملامت ناشی از یک روز کاری را کمی رقیق تر کرده و تبدیل به خنده و شادی می کند ، برنامه خندوانه است که توسط رامبد جوان ( شرمنده که اول اسم ایشان آقا نیاوردم ، چون احساس کردم اینطور صمیمی تر است! ) کارگردانی و اجرا می شود. برنامه ای شاد ، جذاب ، متنوع و تا حدودی متفاوت با سایر برنامه های طنزی که تا کنون از رسانه ملی پخش شده است. از نقاط قوت این برنامه ، اجرای پر شور و قوی مجری آن یعنی رامبد است. جدا از بعضی اشکالات موجود که در این نوشتار قصد پرداختن به آن را ندارم ، انصافا برنامه توانسته است مخاطب خودش را پیدا کند و از بچه تا بزرگسال را پای تلویزیون میخ کوب کند. بد نیست که از این بابت هم که برای خنداندن مردم را به سمت هجو و رکیک گویی و استفاده از کلمات سخیف نرفته است تقدیر و تشکر شود. اما جدای از این ها ، گاهی اگر عمیق تر نگاه کنیم شاید حرف های دیگری هم سر و کله شان پیدا شود. رامبد جوان خیلی دوست دارد که مردم را شاد کند و شادی بر سر سفره دل ایرانیان مهمان شود. ولی یک سوال اساسی ، آیا الان برای شاد شدن دل مردم ترویج فرهنگ خنده و سر گرمی بیش تر مهم است یا حلقه مفقوده چیزهای دیگری هم هست؟

خواهش می کنم این طور برداشت نکنید که بنده با خندیدن مردم مشکل دارم! بلکه در صددم افق های بعدی مجری و عوامل این برنامه را پیشنهاد کنم، این برنامه برای گام اول بسیار خوب و عالی ولی ...

این واقعیت را نمی توان انکار کرد که با پیشرفت تکنولوژی و ... این روزها بسیاری از مردم سرگرمی های فراوانی را در اختیار دارند. از تماشای رسانه ها و کلیپ های طنز و دنیای مجازی گرفته تا تور های تفریحی و سفرهای فصلی و شب نشینی ها و جشن ها  و ... ، ولی چرا باز هم در بین افرادی که امکان استفاده از این شرایط را دارند ، افسردگی و یک نوع دل مردگی مشاهده می شود و جالب این که این موارد در بین طبقه مرفه جامعه نیز مشهود تر است؟ به راستی چرا؟

به نظر بنده مشکل اساسی جامعه امروز ما فقط کم خندیدن نیست و دوای درد این رخوت هم فقط خندیدن ( چه از نوع مصنوعی و چه از نوع طبیعی ، و چه زورکی و چه اختیاری ) نمی باشد. آنچه حال مردم ما را می تواند بهتر کند ، مهربان بودن و مهربانی کردن است. انسان می تواند در اوج خود خواهی بخندد و حتی مستانه قهقه بزند ولی ...

انسان می تواند به دیگران بخندد و با غم دیگران شادی ظاهری داشته باشد ولی ...

انسان می تواند ...

ولی انسان اگر مهربان باشد و مهربانی مرام اصلی او شود دیگر نمی تواند با شکستن دلی بخندد، با تحقیر کسی شاد بشود، با خوردن حق کسی خنده مستانه بزند ، با سوزاندن دل کسی دلش خنک بشود. به نظر بنده آنچه جامعه ما بیشتر به آن نیاز دارد به عنوان افق بعدی برنامه خندوانه ، مهربانی و مهربان بودن است.

 

 

 

لیست نظرات
*
*
*
*
   
ارسال شده در 1393/07/05 توسط اسدی از
7 1

سلام و خدا قوت حاج اقا !! متن عالی بود ! درست مثل حرف هایی که دو هفته پیش توی فانوس زدین که خیلی هم روی شخص من تاثیر داشت و عمیقا به فکر فرو برد منو حتی اقدام هایی هم کردم .. این هفته بدجور منتظر ادامه بحث بورم و نونایی که قرار بود به تنور داغ بچسبونید ! البته جلسه ی این بار هم به نوبه خودش خیلی خوب و کاربردی بود برای شخص من که از نسل این دهه هفتادی های بی اعصابم یا بودم ! :) اما همش نگران اینم نکنه بحث مهربانی فراموش شه .. دعام ناگیراست ولی همیشه دعا گوتون هستم حا ج آقا به خاطر کمکایی که به خودم و روحیه و شخصیتم کردید با صحبتاتون .. روزتون خوش .. التماس دعا یا علی

ارسال شده در 1393/06/26 توسط حیدرپور از تصفهان
11 0

سلام حاج آقا خدا قوت واقعا متن عالی و عمیقی بود و مطمئنا خیلی هارو به تفکر وادار می کنه جلسه ی امروز فانوسم مثل همین 5-6 هفته ای که باهاش اشنا شدم و اومدم پند آموز و فوق العاده بود اجرتون با خدا که بی منت به ما آموزش میدین

ارسال شده در 1393/06/19 توسط ی دانشجو از
13 1

موافقم،حرف ب جایی بود...

ارسال شده در 1393/06/20 توسط ریحانه(خبرنگارانجمن حامدزمانی) از اصفهان
17 0

سلام حاجی حرفت همیشه حرف حق بوده وانشاالله هست. نفست همیشه دوران ها گرم مستدام باشید

ارسال شده در 1393/06/21 توسط hoda از
10 1

حرف خوبی بود. ولی باید به این نکته هم توجه داشت که شادی و نشاط هم تو جامعه باید خیلی خیلی بیشتر از اینی که هست بشه